نگاهی تازه اما کهن به دین و پیامدار ایرانی
(بهدینی- نیک دینی-شاد دینی)
دین
وآیین کهن ایرانی، دینِ بینش و آگاهی، دین راستی و درستی، دین خرد و داد،
دین شادزیوی و شادباشی و در یک کلام دین بهی و نیکی و نیکویی است. اینکه چه
کسی یا چه کسانی و در کجای تاریخ، این سراندیشه ها را درانداختند و برپایۀ
آنها دین و آیین پروراندند و با آن زندگی کردند، کمتر مهم است تا خود این
سراندیشه ها.
در تاریخ
ما، این سراندیشه ها با نام زرتشت گره خورده اند و ما آن را گرامی
میداریم. اینکه زرتشت چه هنگام می زیست و کجا می زیست و یا اینکه او پیامبر
بود یا پیام دار، فیلسوف بود یا بینشور و … آنچنان مهم نیست که آنچه به
نام او برای ما بجای مانده است. آن یک شیوۀ بینش، یک فلسفۀ زندگی، یک جهان
بینی و یک سیستم باوری است که بر پایه سراندیشۀ های یاد شده بنا شده است و
به انسان برای بودن و شدن و امید به زندگی و آینده یاری می رساند.
اما برای
آنان که در این پرسش درمانده اند و یا آن را برترین پرسش به شمار می آورند
که زرتشت پیامبر بود یا فیلسوف یا …. باید گفت که:
زرتشت هم پیامدار
هم فیلسوف (شیفتۀ خرد و دانش) و هم دانشمند بود
زرتشت همۀ اینها بود چون که یک بینشور بود،
چون که بینا بود، چون که می دید، چون که با همه اش می دید، با خردش، با اندیشۀ نیکش، با وهومنش.
چون که
می دید و می فهمید و می دانست که انسان از بنیاد در پی رها شدن از تار و
پودِ بیم و نگرانی و تردید و ناامیدی و همچنین ستم و بیداد و ناآرامی است.
می دانست که او در پی رسیدن به شادی و خشنودی و امید در آرامش و داد است.
او خشنودی خود را، در خشنودی همگان، در خشنودی “روان هستی” یا “گئوش اوروان” می دید که آن همانا زندگی است و هستی است و جان.
پس او یک بینشور بود
او بر
مبنای این دید ژرفش می دانست که آنچه با اشا یا هنجار هستی برپایۀ راستی،
نیکی، خرد و مهر، هماهنگ و همخوان است می ماند و می پرورد و می گسترد و
آنچه بر پایۀ دروغ است، می کاهد و راه می بندد و ویران می کند. او این ها
را به ما گفت و گزینش را به ما واگذاشت زیرا انسان را آزاد می دید و می
خواست، اما آگاه و مسئول.
ما که در
این جهان هستیم، ما که به هر روی نشان داده ایم که چون نیروی گزینش داریم
می توانیم برگزینیم که خوب یا بد باشیم. ما یا باید بدی را برگزینیم یا
نیکی را.
انسانِ
بااندازه و هماهنگ و همتراز (متعادل) نیکی را برمی گزیند زیرا که هم
سازنده است و هم در ژرفای ناخودآگاهش آن را نیروی نگاهبان جانش و جانها می
داند.
این ضمیر ناخودآگاه، این بن هستی انسان، این بن هستی، دین انسان است، خدای انسان است.
دینداری به مفهوم معنویت (مینوی)، یعنی نبریدن پیوند با بن دین، بن هویت (اهورا= هر آنچه هست) است.
تعریف ما از نیکی آن است که نیکی، آن است که هستی را نگاهبان است، هستی مند است، هستی بان است.
نوشتاری از موبد کامران جمشیدی
نقل از تارنمای دین بهی
